ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଯେଉଁଠି ନାହିଁ ତାହା ଦେଖିବା ନିମନ୍ତେ ଚକ୍ଷୁ

ଯେଉଁଠି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନାହିଁ ତାହା ଦେଖିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଜ୍ଜିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । ଆମ ଚତୁର୍ପାଶ୍ୱରେ ଏଭଳି ସ୍ଥାନ ଗୁଡ଼ିକ ରହିଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ ଭଳି ପୃଥିବୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରାଯାଏ ନାହିଁ । ବିରାଟ ବ୍ୟବଧାନ ରହିଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ଭଗ୍ନତା, ବେଦନା, ତାଡ଼ନା, ଦୁଃଖଭୋଗ ଏପରିକି ମୃତ୍ୟୁ ସବୁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର, ସାଧାରଣ ଅଂଶ ଅଟେ । ଆମେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଥିଲାବେଳେ ଆମକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନିମନ୍ତେ କରୁଥିବା ଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଉକ୍ତ ବ୍ୟବଧାନ ଗୁଡ଼ିକକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅଛି ।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଦେଖିବା ଯେଉଁଠି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନାହିଁ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଜାଣିଛୁ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଆମେ, ତଥାପି, ଜାଣିନାହୁଁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିବା ହେଉଛି ଶିଷ୍ୟମାନେ ସଂଖ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ବହୁତ ଏବଂ ଦୃତ ଗତିରେ ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ।

ପୃଥିବୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସଠିକ୍ ଭାବେ ସାଧନ ହେବା ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ରହିଥିବା ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ୟବଧାନକୁ ଆମକୁ ଦେଖିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି । ଏହା ଦୁଇଟି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଘଟିବା ଆବଶ୍ୟକ ରହିଅଛି :

ଚାଲୁ ରହିଥିବା ସମ୍ପର୍କ

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଚାଲୁ ରହିଥିବା ସମ୍ପର୍କ ଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମ କ୍ଷେତ୍ର ଅଟେ । ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ପରିବାର, ସହକର୍ମୀ, ସହପାଠୀ ଏବଂ ସମ୍ଭବତଃ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଗଠିତ । ଏହିପରି ଭାବେ ସୁସମାଚାର ଦୃତ‍ତମ ଗତିରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥାଏ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଚିନ୍ତା ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଟେ । ଲୁକ ୧୬ : ୧୯-୩୧ ରେ ଆମେ ଦେଖୁ କିପରି ନର୍କରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବା ସେହି ଧନୀ ଲୋକ ସୁଦ୍ଧା ତାହାର ପରିବାର ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରକାର ପ୍ରେମ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲା । ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଅଛନ୍ତି । ସେହି ସମ୍ପର୍କ ଗୁଡ଼ିକକୁ ଆମକୁ ପ୍ରେମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ଥିରତାର ସହିତ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ଅଛି ।

ଆପଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୋଷ୍ଠୀର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଜାଣିଥିବା ୧୦୦ ଜଣ ଲୋକଙ୍କ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ କରାଇପାରିବେ । ସେମାନଙ୍କୁ ତିନିଟି ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତୁ : ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗମନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗମନ କରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଆତ୍ମିକ ସ୍ଥିତି ଅଜ୍ଞାତ ଅଟେ ।

ତା'ପରେ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗମନ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଫଳପ୍ରଦ ଏବଂ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ହେବା ନିମନ୍ତେ ସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ କରି ପାରିବେ । ଯେଉଁମାନେ ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗମନ କରନ୍ତି ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ "ଶିଷ୍ୟ" କରିବା ନିମନ୍ତେ ଉପାୟ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କରି ପାରିବେ ।

ଚାଲୁ ରହିଥିବା ସମ୍ପର୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ଯୋଗାଯୋଗ ଏବଂ ସମ୍ପର୍କ

ଦେଖିବାକୁ ଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ କି ଆମର ଚାଲୁରହିଥିବା ସମ୍ପର୍କ କିମ୍ବା ଯୋଗାଯୋଗ ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଜଡ଼ିତ ନଥାଏ ।

ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ । ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ରହିଥିବା ସ୍ଥାନ ଆଉ ମଧ୍ୟ ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ, ଏବଂ ଏପରିକି "ପୃଥିବୀର ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ" ଶିଷ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ । ଏହିପରି ସୁସମାଚାର ସୁଦୂରକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ଏହା ସ୍ୱାଭାବିକ ନୁହେଁ । ଏହା ଆଲୌକିକ ଅଟେ । ଏହା ହେଉଛି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଜୀବନରେ ପବିତ୍ରଆତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରମାଣ ।

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପସନ୍ଦ ରହିଅଛି । ତାହାଙ୍କ ପସନ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ସର୍ବନିମ୍ନ, ଶେଷ ଏବଂ ଯାହା ହଜିଯାଇ ଅଛି । ଅତଏବ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆମର ଜୀବନକୁ କେବଳ ନିକଟରେ ରହିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ନକରି  ସେମାନଙ୍କ ସେବାରେ ମଧ୍ୟ ନିୟୋଜିତ କରିବା ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମିକ ଭାବେ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ଧକାର କୋଣରେ ରହିଛନ୍ତି । ଈଶ୍ୱର ଗର୍ବୀ ମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ନମ୍ରକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି । ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ ଯେଉଁମାନେ ନିରାଶ ଅଟନ୍ତି । ନିରାଶ ମାନେ ସବୁଠାରୁ ନମ୍ର ଅଟନ୍ତି । ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମକୁ ବିଶେଷ ରୁପେ ଖୋଜିବା ଓ ନିୟୋଜିତ କରିବା ଉଚିତ ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଅଟନ୍ତି ।

ମନେ ରଖନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି  ସେଥିରେ ଆଜ୍ଞାବହତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ  ଅଂଶୀଦାର କରିବା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ । ଏହି ଲୋକମାନେ ଯୀଶୁ ଦେଇଥିବା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ଉତ୍ତମ ମୃତ୍ତିକା ଭଳି ଅଟନ୍ତି । ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ କି ୩୦, ୬୦ କିମ୍ବା ୧୦୦ ଗୁଣ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି । ସେମାନେ କଠିନ ହୃଦୟର ଲୋକ ନୁହଁନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଉପଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି । ଏମାନେ ସେଇ ଲୋକମାନେ ନୁହଁନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ତାଡ଼ନା ଆସିଲେ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି । ଏମାନେ ସେଇ ଲୋକମାନେ ନୁହଁନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଜଗତର ଯତ୍ନ କିମ୍ବା ଧନରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ସେମାନେ  ଗରାଶୀୟ ଭୁତଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକ ଭଳି ଅଟନ୍ତି ଯିଏ ଯୀଶୁଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାହା କରିଛନ୍ତି ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେଥିର ଅଂଶୀଦାର କରିଥିଲେ । ତା' ଫଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ପରେ ସେଇ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରିଲେ, ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଆସିଲେ ।