တိုးပွားမှုအဟုန် အရေးပါမှု

တိုးပွားခြင်းက အရေးပါသလို အလျှင်အမြန် တိုးပွားခြင်းကလဲ ပို၍အရေးပါလှပါတယ်။ အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားခြင်းက အရေးပါသကဲ့သို့ ထာဝရကာလကို ဘယ်မှာ ကုန်ဆုံးမလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လက်ရှိ “ဘဝ” လို့ခေါ်တဲ့ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ ဆုံးဖြတ်သွားရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က ဘုရားသခင်သည် မည်သူမျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေလိုဘဲ လူတိုင်းက နောင်တရပြီး ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်စေလိုသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် စိတ်ရှည်တော်မူကြောင်းကို ပြောပြပါသည်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အချိန်ပိုပေးတော်မူသည်မှာ ကိုယ်တော် ခေါ်ထားသမျှကို လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ကိုယ်တော် လက်လှမ်းမီစေလိုသမျှကို လက်လှမ်းမီစေရန် ကျွန်ုပ်တို့မှာ အချိန်တိုတောင်းသာ ရှိကြောင်းကို သိတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ယေရှုနောက်သို့ ပိုမို နီးကပ်စွာ လိုက်လျှောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ လူများကို ပိုမို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေရပါမည်။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဟုန်ကို မြှင့်တင်ရပါမည်။

အသင်းတော်သည် အရွယ်အစားအားဖြင့်လည်းကောင်း ကမ္ဘာ့လူဦးရေအချိုးအစားတွင်လည်းကောင်း ယခင်ကထက် ပိုမို ကြီးမားလာသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် လူဦးရေတိုးပွားမှုနှုန်းကို လိုက်မမီနိုင်သေးပါ။ ဤအရာက ယနေ့ အသက်ရှင်နေသော ပျောက်ဆုံးသူများသည် ယခင်ကထက် ပိုများနေကြောင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ ဤအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ပါ။ ဤသည်မှာ တိုးပွားလာသော တပည့်တော်များကို မွေးထုတ်ခြင်းက အဘယ်ကြောင့် အလွန် အရေးကြီးသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အမှန်တကယ် တိုးပွားနေသော တပည့်တော်များ၏ ရာခိုင်နှုန်းသည် အလွန် အရေးကြီးပါသည်။ ၎င်းကို ရှင်းပြရန် ဆယ်နှစ်တာ ကာလတစ်ခု၏ ဥပမာကို ကြည့်ကြပါစို့။

သင်သည် ၁၈ လတစ်ကြိမ် တပည့်တော်အသစ်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်သော တပည့်တော်တစ်ဦးနှင့် စတင်သည်ဆိုပါစို့။ ထိုတပည့်တော်အသစ်များကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ကြပါသည်။ ဆယ်နှစ်အတွင်း သင့်တွင် တပည့်တော် ၆၄ ယောက် ရှိလာပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုတပည့်တော်တစ်ဦးနှင့် တပည့်တော်အသစ်များသည် ၄ လတစ်ကြိမ် တိုးပွားလာမည်ဆိုပါက ဆယ်နှစ်အတွင်း သင့်တွင် တပည့်တော် သန်းတစ်ထောင်ကျော် ရှိလာပါလိမ့်မည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ပျမ်းမျှ တိုးပွားမှုနှုန်းကို ၁၈ လမှ ၄ လသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းသည် ရလဒ်ကို လေးနှင့်တစ်ဝက်ဆ ပိုမြန်စေသည်ဟုသာ မဆိုလိုပါ။ ၎င်းသည် အဆ ၁၅ သန်းကျော် ပိုမြန်စေပါသည်။

ဤအရာ ဖြစ်နိုင်ရခြင်းမှာ တပည့်တော်အသစ်တစ်ဦး ပထမဆုံး လုပ်သင့်သောအရာမှာ မိမိ သင်ယူနေသောအရာကို အခြားသူများနှင့် ဝေငှခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာက သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အခြားသူတစ်ဦးကို ခရစ်တော်ထံ ဦးဆောင်ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ တပည့်တော်များသည် မိမိ သင်ယူသောအရာကို နာခံခြင်းနှင့် ဝေငှခြင်းအတွက် နှစ်ဖက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ခံမှုပုံစံများအတွင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသရွေ့ ဤပုံစံသည် ရင့်ကျက်ဖွံ့ဖြိုးမှု လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်ပါသည်။